در اسلام،روزه ی سکوت وجود ندارد؛ همانگونه که شبانگاه روزه گرفتن و خودداری از خوردن و آشامیدن معنی ندارد.ولی آنان که در مقام دست یافتن به مراتب عالی معنوی هستند،به جای روزه ی سکوت به روزه ی اندیشه می پردازند و ذهن خود را به افکار زشت و ناپسند،آلوده نمی نمایند.

این دستوری است که از خاندان وحی به ما رسیده است.

حضرت امیرالمومنین (ع) می فرمایند:

روزه ی قلب (پرهیز از فکر کردن درباره ی گناهان)،برتر است از روزه داشتن و پرهیز نمودن از خوردن خوراکیها.

اگر خود را به افکار زشت آلوده نسازید،در برابر گناهان و اعمال ناپسند بیمه می شوید،در این هنگام،فکر همچون آئینه ای صاف و درخشان واقعیت را برای شما روشن می کند و نشان می دهد.

روزه ی اندیشه،می تواند بهترین و موثرترین راه نجات را در اختیار انسان گذاشته و آدمی را در سیر معنوی موفق کند.

روزه ی اندیشه، می تواند روح انسان را به پرواز درآورده وبرفراز فضای بیکران عالم معنی،به اوج ترقی و پیشرفت برساند.

اگر به انجام روزه ی اندیشه موفق شوید،شیطان راشکست می دهید.اگر چه شیطان برای مومنین ،دشمنی ضعیف به شمار می آید و قدرت او برای گمراهی انسان کم واندک است؛ولی او از نفس انسانها که دشمنی پر قدرت و مقتدر ، و همیشه همراه و همگام با انسانها است،استفاده می کند.

او با وسوسه در نفس افراد،می تواند نفس را با خود هم عقیده ساخته و با کمک نفس ،هستی انسان را به تباهی کشیده و سعادت دو دنیا را از او بگیرد.

پس باید بکوشیم تا برنفس خویش مسلط شویم تا بتوانیم شیطان را شکست دهیم .و اندیشه ای سالم و فکری صحیح داشته باشیم ،زیرا اندیشه ی سالم و فکر صحیح ،انسان را از غم و اندوه و افکار دنیوی-که ویرانگر خوبی و خوشبختی است - نجات داده و سرانجامی بسیار عالی برای انسان به ارمغان می آورد.